W przypadku wydatków poniesionych w walutach obcych, między datą ich ewidencji w księgach a datą zapłaty powstają różnice kursowe. To wynik odmiennych kursów walutowych.

Przychodami w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych są również przychody należne, choćby faktycznie nie zostały jeszcze otrzymane. Podobnie w odniesieniu do kosztów podatkowych spółki często dokonują zakupów lub zapłaty za usługi w innym terminie, aniżeli w terminie zarachowania tych wydatków w księgach. Przepisy określają, że przychody oraz koszty poniesione w walutach obcych należy przeliczyć na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu lub poniesienia kosztu. Jeżeli między terminem ujęcia przychodu (kosztu) w księgach a datą faktycznego otrzymania należności (faktycznej zapłaty) zmianie ulega kurs walutowy, to mają miejsce różnice kursowe. Dodatnie różnice kursowe zwiększają przychody, analogicznie – ujemne różnice kursowe zwiększają jej koszty uzyskania przychodów.

I tak, gdy wartość poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP jest wyższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, wtedy powstają dodatnie różnice kursowe. Natomiast w przypadku gdy wartość poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP jest niższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia, to wtedy mają miejsce ujemne różnice kursowe.

Źródło: Gazeta Prawna, z dn. 26.10.2009

Małym podatnikiem w 2010 r. określać będziemy podmiot, którego przychód w 2009r. nie przekroczył 1 200 000 euro, czyli 5 067 000 zł. (w spółkach osobowych – cywilnej, jawnej, komandytowej, komandytowo-akcyjnej, partnerskiej, limit dotyczy osobno każdego wspólnika) oraz 190 000 zł, jeśli małym podatnikiem jest prowadzący przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzający funduszami powierniczymi, będący agentem, zleceniobiorcą lub inną osobą świadczącą usługi o podobnym charakterze, z wyjątkiem komisu – jeżeli kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzenia za wykonane usługi (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 45 000 euro.

W 2010 roku z kwartalnej formy wpłacania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych mogą korzystać podatnicy, których przychody za 2009 r nie przekroczyły 105 570 zł, czyli równowartości 25 000 euro.

W 2010r kwota graniczna dla ryczałtu wynosi 633 420 zł, czyli równowartość 150 000 euro. Podatek zryczałtowany od przychodów ewidencjonowanych można stosować w odniesieniu do przychodów: z działalności gospodarczej prowadzonej wyłącznie samodzielnie, wyłącznie z tytułu udziału w spółce – od przychodów osiągniętych łącznie przez wspólników, jeżeli przychody tych podatników za 2008 rok nie przekraczały równowartości w złotych 150 000 euro, niezależnie od tego, w jakiej formie podatnik był wtedy opodatkowany.

W 2010r kwota limitu dot. ryczałtu od przychodów z najmu i dzierżawy stanowiąca równowartość 4000 euro wynosi 16 891 zł. Stawka ryczałtu zależy od wysokości przychodu uzyskiwanego z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Do równowartości 4000 euro stawka podatku wynosi 8,5 proc., powyżej tej kwoty wzrasta do 20 proc.

Jednorazowo odpisów amortyzacyjnych mogą dokonywać podatnicy, którzy w roku podatkowym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, a także mali podatnicy W 2010r. odpisów amortyzacyjnych dokonuje się jednorazowo od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 KŚT, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych, oraz wartości niematerialnych i prawnych do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 100 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych w 2010r. obejmuje podmioty, których przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za rok obrotowy 2009 wyniosły co najmniej 5 067 120 zł, czyli równowartość w walucie polskiej 1 200 000 euro. Obowiązek ten dotyczy podmiotów mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i będących: osobami fizycznymi, spółkami cywilnymi osób fizycznych, spółkami jawnymi osób fizycznych oraz spółkami partnerskimi.

Źródło: Gazeta Prawna z dn. 26.10.2009

W załączniku do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 18 września 2009 r (wejście w życie 16.10.2009) w sprawie formy opieki medycznej nad kobietą w ciąży określony został wzór zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego pozostawanie kobiety pod opieką medyczną, nie później niż od 10 tygodnia ciąży do porodu, uprawniającą do dodatku z tytułu urodzenia dziecka. Zgodnie z art. 15b ust. 6 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn.zm.), zaświadczenie to stanowi także podstawę uzyskania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się żywego dziecka. W Rozporządzeniu została określona także forma opieki medycznej nad kobietą nie później niż od 10 tygodnia ciąży do porodu, uprawniająca do dodatku z tytułu urodzenia dziecka. Mowa o świadczeniach zdrowotnych udzielanych w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych oraz leczenia szpitalnego. Dodatek z tytułu urodzenia dziecka przysługuje, jeżeli jedno ze świadczeń było udzielone kobiecie co najmniej raz w każdym trymestrze ciąży.

Źródło: INFOR LEX, z dn 27.10.2009

Podatnik nie ma możliwości odliczenia podatku należnego z tytułu importu usług, gdy zapłata bezpośrednio lub pośrednio jest dokonywana na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium kraju wymienionym w załączniku nr 5 do ustawy (mowa o tzw. rajach podatkowych). Takie stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie.

Źródło: INFOR LEX, z dn. 25.10.2009

Musimy wiedzieć, iż sposób rozliczeń VAT oraz przysługujące nam prawa są uzależnione od statusu naszego kontrahenta. Brak rejestracji naszego kontrahenta jako podatnika VAT lub VAT UE może pozbawić nas prawa do zastosowania stawki 0%, odliczenia VAT czy skorzystania z ulgi na złe długi. Dlatego powinniśmy skorzystać z możliwość sprawdzenia naszych kontrahentów – możemy wystąpić do urzędu o potwierdzenie rejestracji swojego kontrahenta. Rejestracja kontrahenta jako podatnika VAT czynnego ma szczególne znaczenie, gdy chcemy skorzystać z: prawa do odliczenia VAT lub ulgi na złe długi.

Podatnik VAT, który otrzymuje od swoich kontrahentów faktury, odlicza z nich VAT, oczywiście pod warunkiem, że zakupy są związane ze sprzedażą opodatkowaną lub niepodlegającą opodatkowaniu, ale która na podstawie art. 86 ust. 8 ustawy uprawnia podatnika do odliczenia VAT. Przepisy wprost określają tylko zakaz odliczenia VAT przez podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni (art. 88 ust. 4 ustawy). Nie ma przepisu, który zabraniałby odliczania VAT z faktur wystawionych przez podatników niezarejestrowanych jako podatnicy VAT czynni. Jednak w tym przypadku organy podatkowe wywodzą zakaz odliczania VAT z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Zgodnie z tymi regulacjami podatnik nie może odliczyć VAT z faktury wystawionej przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur. Według organów podatkowych podatnik niezarejestrowany to podatnik nieuprawniony do wystawiania faktur.

Skorzystanie z ulgi na złe długi przez sprzedawcę lub świadczącego usługę polega na skorygowaniu wykazanego wcześniej w deklaracji VAT, gdy nabywca nie zapłacił za towar czy usługę. Jasnym jest, iż skorzystanie z tego uprawnienia wymaga spełnienia licznych warunków:

-  nieściągalność wierzytelności została uprawdopodobniona – tj. wierzytelność nie została uregulowana w ciągu 180 dni od upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze,

- dostawa towaru lub świadczenie usług są dokonane na rzecz podatnika zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji,

- wierzytelności zostały uprzednio wykazane w deklaracji jako obrót opodatkowany i podatek należny,

-  wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania korekty są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni,

-  wierzytelności nie zostały zbyte,

- od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły dwa lata, licząc od końca roku, w którym została ona wystawiona,

-  wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na nieuregulowanie należności, a dłużnik w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie.

Nie tylko rejestracja jako podatnik VAT czynny może mieć znaczenie dla rozliczeń VAT. Decydujące znaczenie może mieć również rejestracja kontrahenta jako podatnika VAT UE. Osoba, która dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw, może stosować stawkę 0%, gdy zarówno ona, jak i jej kontrahent z innego kraju UE będą zarejestrowanymi podatnikami VAT UE i numery te zostaną zamieszczone na fakturze. Także w tym przypadku istnieje możliwość potwierdzenia rejestracji jako podatnik VAT. Możemy wystąpić  z wnioskiem o potwierdzenie rejestracji kontrahenta jako podatnika VAT UE w swoim kraju. Wniosek jest składany do biura wymiany informacji o podatku VAT lub do naczelnika urzędu skarbowego. Wnioski dotyczące potwierdzania numerów identyfikacyjnych VAT zagranicznych kontrahentów można składać drogą pocztową na adres:

Biuro Wymiany Informacji Podatkowych Izby Skarbowej w Poznaniu

ul. Poznańska 46

62-510 Konin

Podatnik może również sam sprawdzić kontrahenta. Do tego służy wyszukiwarka na stronie Komisji Europejskiej http://ec.europa.eu/taxation_customs/vies/. Jednak w tym przypadku możemy uzyskać potwierdzenie tylko na dzień, w którym dokonujemy wyszukiwania.

Źródło: INFOR LEX, z dn. 21.10.2009

Polski rząd planuje  od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2012 r. wprowadzić ograniczenia w odliczaniu VAT od paliwa, z przyczyn wynikających z koniunktury gospodarczej. Z tej możliwości oczywiście skorzysta. Już przygotowywany jest projekt ustawy zmieniającej, a 12 października br. Ministerstwo Finansów ogłosiło założenia do tego projektu. Najważniejsze – nie będzie można odliczać VAT od paliwa do napędu pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg i o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, z wyjątkiem pojazdów, które co do zasady przeznaczone są do działalności gospodarczej (pojazdy te również według obecnie obowiązujących przepisów uprawniają do odliczenia VAT). Ograniczenia te nie będą dotyczyć VAT od nabycia samochodów.

Źródło: INFOR LEX, z dn. 14.10.2009

Istnieje możliwość, aby Podatnik odliczył VAT z faktury zaliczkowej wystawionej przed wpłatą zaliczki dopiero w miesiącu, w którym ta zaliczka została wpłacona. Zaliczka winna być przekazana kontrahentowi przed wykonaniem usługi i świadczący usługę winien udokumentować ten fakt fakturą zaliczkową. Natomiast do czasu wpłaty zaliczki faktura ta jest tzw. pustą fakturą VAT, ponieważ nie dokumentuje żadnej transakcji. Staje się fakturą zaliczkową dopiero w momencie zapłaty należności.

Źródło: INFOR LEX z dn. 08.10.2009

Pracodawca może skorzystać z odliczenia VAT z faktury dokumentującej zakup okularów korekcyjnych, które sfinansuje pracownikowi. Ma prawo to uczynić w miesiącu otrzymania jej przez pracownika lub w dwóch następnych miesiącach.

Ważnym jest określenie podmiotu upoważnionego do odbioru faktury, jak również momentu otrzymania faktury w kontekście osób ją odbierających. W niewielu bowiem przypadkach faktury są odbierane przez samych podatników (w przypadku podatników – osób fizycznych), czy też są odbierane przez osoby działające w charakterze organów danego podatnika. Przyjąć należy, że otrzymaniem faktury jest jej odebranie przez jakąkolwiek osobę, działającą w tym zakresie w imieniu i za wiedzą podatnika. I tak przykładowo, fakturą otrzymaną będzie faktura odebrana przez pracownika spółki – podatnika, czy też przez członka rodziny podatnika – osoby fizycznej. Zatem błędnym byłoby założenie, że otrzymanie faktur następuje dopiero wówczas, gdy faktury wpłyną do siedziby firmy, jeśli wcześniej zostały one odebrane przez upoważnioną do tego osobę lub jej przedstawiciela.

Momentem otrzymania przez wnioskodawcę faktur będzie ich odbiór przez pracowników dokonujących zakupu okularów korygujących, a nie data ich wpływu do właściwej jednostki organizacyjnej Przedsiębiorstwa (moment przekazania faktury pracodawcy, tj. kierownikowi lub dyrektorowi właściwej komórki organizacyjnej, przez pracownika uprawnionego do otrzymania zwrotu kwoty wydatkowej na zakup okularów).

Źródło: INFOR LEX z dn. 03.10.2009

Często przedsiębiorcy stoją przed wyborem: zdecydować się na leasing operacyjny czy finansowy. Wszystko zależy od tego, jakie korzyści podatkowe chcemy osiągnąć.

Umowa leasingu operacyjnego polega na czasowym przekazaniu w użytkowanie dobra inwestycyjnego. Podstawową jego cechą jest to, iż przedmiot umowy leasingu w okresie trwania umowy przez cały czas zaliczany jest to składników majątku finansującego. W wyniku tego – to on ma prawo dokonywać odpisów amortyzacyjnych w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Dodatkowo, umowa tego rodzaju leasingu, zawierana jest na okres krótszy niż okres zużycia leasingowanej rzeczy (odwrotnie niż w przypadku leasingu kapitałowego). Czynsze leasingowe (w tym także czynsz początkowy) będą przychodem finansującego i jednocześnie kosztem uzyskania przychodu u korzystającego.

Natomiast w przypadku drugiego rodzaju leasingu, czyli finansowego (kapitałowego) – czas trwania umowy jest zbliżony do okresu zużycia rzeczy, a przedmiot leasingu zaliczany jest do składników majątku korzystającego. Dlatego przez cały okres trwania umowy to on dokonuje odpisów amortyzacyjnych, które są dla niego kosztem. Kosztem dla niego są również raty leasingowe w części odsetkowej (czyli stanowiącej koszt korzystania z cudzego kapitału). Ta część odsetkowa czynszów leasingowych stanowi przychód finansującego. Natomiast część kapitałowa raty nie jest kosztem dla korzystającego ani przychodem dla finansującego. Po upływie oznaczonego w umowie terminu i spłaceniu wszystkich rat leasingowych umowa wygasa, a leasingowany przedmiot staje się własnością korzystającego bez żadnych ograniczeń. Tutaj przedmiot leasingu zaliczany jest do składników majątku korzystającego, w związku z tym to jemu, a nie finansującemu przysługuje prawo odpisów amortyzacyjnych.

Zatem jakie są różnice? Leasing operacyjny jest korzystniejszą formą. Daje z pewnością większe korzyści podatkowe, gdyż całą ratę leasingową można uznać za koszt uzyskania przychodu, zmniejszając w ten sposób podstawę opodatkowania. Natomiast w przypadku leasingu finansowego klient może odpisać tylko część odsetkową raty leasingowej oraz amortyzację. Dlatego zdecydowanie większą popularnością wśród klientów cieszy się leasing operacyjny.

Źródło: Gazeta Prawna z dn. 30.09.2009