ORZECZENIE – W przypadku ustanowienia hipoteki na zabezpieczenie kedytu walutowego trzeba zapłacić podatek od czynności cywilnoprawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że w przypadku ustanowienia hipoteki wyrażonej w walucie obcej mamy do czynienia z wierzytelnością istniejącą. Oznacza to, że ustanawiający taką hipotekę musi zapłacić podatek od czynności cywilnoprawnych.

W omawianej sprawie skarżący małżonkowie musieli obciążyć hipotekę w związku z zaciągnięciem kredytu mieszkaniowego w walucie obcej (frank szwajcarski) w banku. Ustanowili hipotekę, a następnie wystąpili do urzędu skarbowego z wnioskiem o nadpłatę. Uznali bowiem, że w przypadku ustanowienia hipoteki w walucie nie ma możliwości pobrania podatku od czynności cywilnoprawnych.

Spór dotyczył tego, czy w przypadku obciążenia hipoteki walutą można mówić o wierzytelności istniejącej. Zdaniem sądu, w omawianej sytuacji mamy do czynienia z wierzytelnością istniejącą, a zatem należy zapłacić podatek według stawki 0,1 proc. od kwoty zabezpieczonej wierzytelności. Sąd orzekł również, że ponieważ hipoteka została ustanowiona w 2007 roku, to nie ma zastosowania art. 358 par. 2 kodeksu cywilnego.

W rezultacie kwotę wierzytelności należy przeliczyć po kursie średnim NBP z dnia powstania obowiązku podatkowego. Wyrok jest nieprawomocny.
Źródło: Gazeta Prawna, z dn. 25.02.2010

Za moment wykonania usługi należy uznać moment zaspokojenia wierzyciela pierwotnego (cedenta), tj. chwilę zdjęcia z niego ciężaru egzekucji i ryzyka niewypłacalności dłużnika, tożsamy z chwilą zapłaty na rzecz cedenta umówionej ceny wierzytelności. W tym bowiem momencie, cedent otrzymuje od cesjonariusza świadczenie stanowiące istotę usługi.

Stan faktyczny
Wnioskodawca, w ramach działalności gospodarczej, zajmuje się skupem wierzytelności w celu ich windykacji od dłużników. Ma zamiar podpisać umowę cesji wierzytelności, która jest cesją warunkową tzn., że po upływie zakreślonego terminu wnioskodawca jest zobowiązany zapłacić za wierzytelność cedentowi lub ją zwrócić w przypadku gdy uzna, że wyegzekwowanie zapłaty jest niemożliwe. Przeniesienie własności wierzytelności nastąpi na dstawie spisanej umowy, gdzie zawarta jest klauzula, że PCC zapłaci cedent. Sprzedażą objęta jest wierzytelność własna cedenta. Wnioskodawca (cesjonariusz) wystawi fakturę VAT sprzedającemu (cedentowi) i zaewidencjonuje ją w rejestrze sprzedaży jako opodatkowaną 22% (usługi windykacji należności). Kiedy umowę cesji wierzytelności własnej można uznać za wykonaną?

Komentarz Deloitte

Omawiana interpretacja, jakkolwiek dość specyficzna, jeśli chodzi o całość jej treści, we wskazanym powyżej aspekcie dotyczy ustalenia momentu kiedy można uznać usługę faktoringu za wykonaną w kontekście określenia momentu powstania obowiązku podatkowego na gruncie VAT. Kwestia ustalenia takiego momentu jest o tyle istotna, że do usług faktoringu zastosowanie powinien znaleźć generalny przepis ustawy o VAT z 2004 r. (art.19 ust. 4), zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wykonania usługi.

Podejście zaprezentowane przez władze skarbowe (wyrażone zarówno w omawianej interpretacji wydanej przez Dyrektora IS w Katowicach jak i wielu innych interpretacjach wydawanych w imieniu Ministra Finansów, np.: IBPP2/443-570/09/ICz, ILPP2/443-826/08-3/GZ, IBPP2/443-1178/08/ICz) z perspektywy pierwotnego wierzyciela (faktoranta) będącego nabywcą usługi faktoringu wydaje się być dość naturalne (bowiem w momencie uzyskania odpowiednich kwot otrzymuje on świadczenie będące dla niego istotą nabywanej usługi). Niemniej jednak stanowisko takie przekładane na grunt każdej usługi faktoringu, bez odniesienia się do szczegółów ustaleń stron co do specyfiki danej usługi może budzić pewne wątpliwości. Wątpliwości te mogą dotyczyć zarówno uznania (w ramach powyższe-go stanowiska), jakoby usługa faktoringu niejako ,,kończyła się” z chwilą realizacji płatności przez faktora, jak również wiązać się mogą np. z przełożeniem powyższej tezy na grunt sytuacji, gdy płatność realizowana jest przez faktora na rzecz pierwotnego wierzyciela (faktoranta) etapami, tj. nie obejmuje całej kwoty ,,od razu”.

Należy pamiętać, iż faktoring jest usługą kompleksową i składającą się z wielu elementów, gdzie samo finansowanie jest jedynie jednym ze składników (obok innych istotnych, takich jak windykacja czy zarządzanie należnościami). Przykładowo ETS w orzeczeniu C-305/01 (MKG-Kraftfahrzeuge-Factory GmbH) stwierdził m.in., iż podstawowym celem faktoringu jest odzyskanie i pobranie odpowiednich kwot od dłużnika, przez co powinien on być postrzegany jako pewna odmiana bardziej generalnej koncepcji ściągania długów bez względu na formułę podejmowanych działań w tym zakresie. Jakkolwiek orzecznictwo ETS wskazuje, iż podstawową funkcją faktoringu jest uwolnienie faktoranta od ciężaru egzekwowania wierzytelności, wskazuje on również inne istotne elementy będące składową faktoringu.

W kontekście powyższego, mając przy tym na względzie specyfikę i szerokie spektrum okoliczności, w ramach których świadczone są usługi faktoringu, oceniając moment wykonania takiej usługi należy brać pod uwagę wspomniane aspekty (patrząc przy tym przez pryzmat potencjalnego problemu z ustaleniem podstawy opodatkowania VAT w danych sytuacjach np. w przypadku ,,częściowych” lub ,,warunkowych” płatności realizowanych przez faktora czy też w przypadku faktoringu tzw. niewłaściwego). Dodatkowo należy również pamiętać o innych istotnych kwestiach związanych z dość złożonym zagadnieniem jakim jest podatkowe traktowanie faktoringu, takich jak np. kwestia właściwej stawki VAT czy odpowiedniego ustalenia podstawy opodatkowania.
Źródło: www.abc.com.pl, z dn. 23.02.2010

Projekt ustawy o zmianie ustawy o doradztwie podatkowym oraz niektórych innych ustaw, przedłożony przez ministra finansów.

Podstawowym celem nowelizacji ustawy o doradztwie podatkowym jest wdrożenie do polskiego prawa postanowień tzw. wspólnotowej dyrektywy usługowej, która ogranicza bariery w podejmowaniu i prowadzeniu działalności usługowej przez doradców podatkowych. Nowe przepisy poprawiają też funkcjonowanie Państwowej Komisji Egzaminacyjnej ds. Doradztwa Podatkowego oraz zmieniają niektóre zasady wykonywania tego zawodu.

Zgodnie z nowymi przepisami, zniesiony zostanie zakaz prowadzenia działalności gospodarczej przez doradców podatkowych, wykonujących ten zawód. Doradca będzie mógł prowadzić taką działalność, jeśli nie będzie ona naruszać zasad etyki zawodowej oraz powodować konfliktu interesu między poszczególnymi rodzajami wykonywanej przez niego działalności (tzw. działalność wielodyscyplinarna). Projekt likwiduje również całkowity zakaz reklamy usług z zakresu doradztwa podatkowego.
Istotna zmiana dotyczy też ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaną przez doradcę działalnością. Ustawodawca wprowadza możliwość porównywania umów OC zawieranych w krajach członkowskich Unii Europejskiej. Jeśli ubezpieczenie posiadane przez doradcę nie będzie równoważne z ubezpieczeniem zawieranym w innym kraju członkowskim, w którym prowadzi on już działalność usługową, to będzie musiał zawrzeć umowę uzupełniającą ubezpieczenie.

Niezależnie od zmian związanych z wdrożeniem dyrektywy usługowej na szczególną uwagę zasługują propozycje przepisów, dotyczące niektórych zasad wykonywania doradztwa podatkowego. Regulacją, która istotnie wpłynie na sposób wykonywania tego zawodu, jest zwiększenie kompetencji doradców podatkowych. Doradca będzie mógł prowadzić nie tylko sprawy dotyczące obowiązków podatkowych, ale także celnych i z zakresu egzekucji administracyjnej.

Nowe przepisy miałyby wejść w życie po 30 dniach od daty ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

Źródło: www.vat.pl, z dn. 17.02.2010

Od 10 lutego 2010 r. wykaz podmiotów, którym umorzono zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę oraz opłaty prolongacyjne w kwocie powyżej 5 tys. zł ogłaszany będzie przez dyrektora izby skarbowej w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Obowiązek zmiany dotychczasowego stanu prawnego wynika z obowiązującej od 1 stycznia 2010 r. nowej ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240). Zgodnie z art. 36 ust. 6 tej ustawy, to już nie Rada Ministrów, jak to miało miejsce pod rządami poprzedniej ustawy, lecz Minister Finansów określa sposób ustalania umorzonych kwot oraz termin ogłaszania wykazu podmiotów, którym umorzono zaległości podatkowe. Obowiązek, o którym mowa wypełnia ogłoszone w Dzienniku Ustaw rozporządzenie z 2 lutego 2010 r. w sprawie wykazu osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym umorzono zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłaty prolongacyjne w kwocie przewyższającej 5000 zł. (Dz. U. Nr 22, poz. 102).

Nowe rozwiązania przewidują, że wykaz ogłaszany będzie przez Dyrektora Izby Skarbowej w terminie 60 dni od ostatniego dnia kwartału, w którym umorzenia przekraczają kwotę 5 tys. zł. W poprzednim stanie prawnym to Minister Finansów ogłaszał wykaz w terminie 3 miesięcy od dnia wydania decyzji umorzeniowej. Istotną dla podatników zmianą jest też to, że podaniu do publicznej wiadomości podlega kwota umorzona przez ten sam organ podatkowy. Nie dopuszcza się więc sumowania umorzeń udzielonych jednemu podmiotowi przez różne organy podatkowe. Dane o umorzeniach do sporządzenia takiego wykazu przekazywać będą dyrektorzy izb celnych oraz naczelnicy urzędów skarbowych w terminie 30 dni od ostatniego dnia kwartału. Rozporządzenie określa też do, którego z dyrektorów izb skarbowych powinny trafić dane od poszczególnych dyrektorów izb celnych. Nową regulację stosuje się do decyzji umorzeniowych wydanych po dniu 1 stycznia 2010 r.

10 lutego utraciło moc dotychczasowe rozporządzenie Rady Ministrów z 11 kwietnia 2007 r. w sprawie wykazu podmiotów, którym umorzono zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłaty prolongacyjne w kwocie przewyższającej 5 000 zł. (Dz. U. Nr 71, poz. 476).
Źródło: www.abc.com.pl, z dn. 18.02.2010

Zapłacona przez spółkę kara umowna z tytułu niewykonania umowy stanowi – w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT – koszt uzyskania przychodów jeżeli było to racjonalne dla zachowania (zabezpieczenia) obecnych i przyszłych przychodów.

Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 22 października 2009 r. (Sygn: ILPB3/423-476/09-2/ŁM )

Stan faktyczny

Spółka jest stroną umowy kontraktacji, której przedmiotem jest dostawa słodu, będącego jednym z podstawowych komponentów wykorzystywanych w procesie produkcyjnym spółki. Umowa została zawarta w 2007 r., kiedy ceny słodu na rynku były znacznie wyższe niż obecnie. Umowa kontraktacji określa stałą cenę, po której spółka zobowiązała się nabywać od kontrahenta określoną ilość słodu rocznie. Z uwagi na fakt, iż od momentu zawarcia umowy ceny rynkowe słodu znacznie spadły, obecnie spółka ma możliwość nabycia tej samej ilości produktu po znacznie niższej cenie. W związku z tym, strony umowy zawarły porozumienie, na mocy którego kontrahent spółki zgadza się odstąpić od roszczenia o wykonanie umowy kontraktacji, a spółka zobowiązuje się do uiszczenia na rzecz kontrahenta określonej sumy pieniędzy. Spółka zaznacza, że koszt nabycia słodu od nowego dostawcy, po uwzględnieniu płatności z tytułu kary umownej za zerwanie umowy z pierwotnym kontrahentem, pozostaje niższy niż cena zakontraktowana pierwotnie. Czy opłata, którą spółka będzie zobowiązana zapłacić w związku z zerwaniem umowy kontraktacji będzie stanowiła dla niej koszt podatkowy?

W sposób wyraźny do zagadnienia kar umownych odnosi się art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Zgodnie z tą regulacją, nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodów kary umowne ponoszone z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

W pozostałych przypadkach kary umowne mogą co do zasady stanowić koszty uzyskania przychodów, jednak pod warunkiem spełnienia ogólnych wymogów przewidzianych w tym zakresie przez ustawodawcę (por. np. interpretacja indywidualna Dyrektora IS w Poznaniu z 25 czerwca 2009 r., ILPB3/423-251/09-4/MC, czy też interpretacja indywidualna Dyrektora IS w Bydgoszczy z 15 kwietnia 2009 r., ITPB3/423-26/09/MK), tj. istnienia związku danej kary umownej z przychodem lub zabezpieczeniem albo zachowaniem źródła przychodów.

Organy podatkowe wskazują jednocześnie na przykładowe przesłanki, które umożliwiają zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kar umownych, przy czym w szczególności dotyczy to kar umownych:

o ponoszonych w celu zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów – stwierdzono, że znamiona takie będzie miał przypadek zerwania jednego kontraktu, aby móc wywiązać się z innych, istotniejszych kontraktów, których niezrealizowanie skutkować mogłoby likwidacją lub upadłością spółki – interpretacja indywidualna Dyrektora IS w Poznaniu z 5 sierpnia 2009 r., ILPB3/423-354/09-2/ŁM; co istotne, organy zajmują stanowisko, że działanie podejmowane w celu zapobiegania stratom (w tym wypłata odpowiedniej kary umownej) nie może być uznane za związane z zabezpieczeniem albo zachowaniem źródła przychodów (w ten sposób Dyrektor IS w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 27 maja 2009 r., ITPB3/423-128/09/AM)

o ponoszonych w celu zapewnienia ciągłości pozyskiwania dochodów (interpretacja indywidualna Dyrektora IS w Warszawie z 29 maja 2009 r., IPPB3/423-222/09-2/GJ);

o wiążących się z uzyskaniem przychodu w postaci rekompensaty od podmiotu trzeciego (interpretacja indywidualna Dyrektora IS w Warszawie z 3 kwietnia 2009 r., IPPB3/423-17/09-2/GJ);

o wiążących się z realizacją prac, które w końcowym efekcie skutkowały osiągnięciem przychodu (np. kara umowna wynikająca z opóźnienia w realizacji prac – interpretacja indywidualna Dyrektora IS w Bydgoszczy z 10 lutego 2009 r., ITPB3/423-696a/08/PS czy też interpretacja indywidualna Dyrektora IS w Katowicach z 21 stycznia 2009 r., IBPBI/2/423-1018/08/MS).

Podsumowując, organy podatkowe przypominają, że nie można uznać, iż automatycznie kary umowne znajdujące się poza katalogiem zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Wymagana jest analiza każdego indywidualnego przypadku z perspektywy spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Źródło: www.abc.com.pl,z dn. 16.02.2010

Odliczenia na dziecko w rocznym zeznaniu może dokonać tylko biologiczny rodzic

Ojczym czy macocha, która wychowuje ze współmałżonkiem jego dzieci z poprzedniego związku, nie może odliczyć ulgi prorodzinnej.

Ulga na dzieci przysługuje rodzicom biologicznym wykonującym władzę rodzicielską, opiekunom prawnym, z którymi dziecko zamieszkuje, oraz rodzinom zastępczym ustanowionym na podstawie umowy lub orzeczenia sądu.

Bez problemu ulgę rozliczą rodzice wychowujący wspólne dzieci. Ale jak rozliczyć ulgę, gdy małżeństwo posiada dzieci wspólne i z poprzedniego małżeństwa? Przykładowo dwoje dzieci to potomstwo żony z pierwszego małżeństwa (ich ojciec nie został pozbawiony władzy rodzicielskiej), a jedno dziecko to owoc nowego związku.

Marta Ignasiak, doradca podatkowy w kancelarii FKA Furtek Komosa Aleksandrowicz, zwraca uwagę, że opiekun prawny ustanawiany jest wyłącznie w sytuacji, gdy żadnemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska albo jeżeli rodzice są nieznani. W związku z tym osoba wychowująca dzieci małżonka pochodzące z jego poprzedniego małżeństwa nie kwalifikuje się do skorzystania z ulgi. Osoba taka może korzystać z ulgi na wychowanie własnych dzieci.

- W tym przypadku ulga na dwoje dzieci z poprzedniego małżeństwa przysługiwać będzie ich matce i biologicznemu ojcu dziecka, a ulga na trzecie dziecko będzie przysługiwać matce i jej obecnemu małżonkowi – tłumaczy ekspert. Odliczenie jest łączne i dotyczy obojga rodziców. Oznacza to, że rodzice mogą odliczyć ulgę od podatku w częściach równych lub w dowolnej ustalonej przez nich proporcji. Jak podkreśla Marta Ignasiak, matka dzieci, która ponownie wyszła za mąż, przed odliczeniem ulgi powinna dokonać odpowiednich ustaleń z ich biologicznym ojcem.

Co zrobić, jeśli dodatkowo matka dzieci nie pracuje, a dom utrzymuje jej nowy mąż. Jemu przysługuje prawo do ulgi z tytułu posiadania jednego wspólnego dziecka.

- Zakładając, że w przedstawionej sytuacji jedynie małżonek osiąga dochody do opodatkowania, pełne skorzystanie z ulgi wymagałoby złożenia przez małżonków wspólnego zeznania podatkowego – podkreśla nasz rozmówca. Marta Ignasiak zastrzega, że kwestia ta nie została jednoznacznie uregulowana, istnieją jednak argumenty, by przyjąć, że odliczenie przysługujące matce dzieci pomniejsza wysokość zobowiązania podatkowego określonego na imię obojga małżonków.

Obecnie ulga na dzieci odliczana jest miesięcznie, za każdy miesiąc kalendarzowy, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę. Jeśli w tym samym miesiącu były one wykonywane przez innych podatników, np. rodziców i opiekunów prawnych, za niepełny miesiąc konieczne będzie rozliczenie ulgi dziennie za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem.
Źródło: Gazeta Prawna, z dn. 12.02.2010

Sejmowa podkomisja opowiedziała się w czwartek za wprowadzeniem ulg dotyczących naliczania odsetek za zwłokę dla podatników kontrolowanych przez inspektorów skarbowych. Rząd także ocenia pomysł pozytywnie. Zmiany miałyby wejść w życie 1 lipca 2010 r.
Ułatwienia dla przedsiębiorców związane z naliczaniem odsetek za zwłokę przewiduje projekt nowelizacji ustawy o kontroli skarbowej przygotowany przez komisję “Przyjazne Państwo”. W czwartek obradowała nad nim podkomisja ds. monitorowania systemu podatkowego Komisji Finansów Publicznych.

Chodzi o wprowadzenie zasady, zgodnie z którą odsetki nie byłyby naliczane za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji wydanej w pierwszej instancji, w przypadku gdy decyzja nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego.

Jak wyjaśniają autorzy projektu, jego celem jest zrównanie praw podatników kontrolowanych przez organy podatkowe i organy kontroli skarbowej (urzędy kontroli skarbowej). “Dzięki temu podatnikom kontrolowanym przez organy kontroli skarbowej nie będą naliczane odsetki w przypadku przedłużającego się postępowania” – napisano w uzasadnieniu dokumentu.

Zmiany zrównałyby także prawa podatników sprawdzanych przez organy podatkowe (urzędy skarbowe) i urzędy kontroli skarbowej. Zgodnie z obecnymi przepisami Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres trwania postępowania prowadzonego przez urzędy skarbowe, jeżeli trwa ono dłużej niż ustawowe 3 miesiące. Przepis ten nie dotyczy jednak kontroli prowadzonych przez inspektorów skarbowych, które mogą trwać 6 miesięcy.

“Oznacza to, że organy kontroli skarbowej m.in. nie ponoszą negatywnych skutków przedłużania postępowania. (…) Negatywnymi skutkami obciążeni są podatnicy, którzy nie są zwolnieni z zapłaty odsetek pomimo tego, że bardzo często nie ponoszą odpowiedzialności za wydłużone okresy postępowania prowadzonego przez organy kontroli skarbowej” – argumentują posłowie komisji “Przyjazne Państwo”.

Rząd pozytywnie ocenił podstawowe założenia projektu. Zastrzegł jednak, że należy do niego wprowadzić zmiany. Chodzi przede wszystkim o dopisanie, że ulga w naliczaniu odsetek nie będzie stosowana w przypadku, gdy do opóźnienia w postępowaniu doszło z przyczyn niezależnych od fiskusa, albo z winy podatnika.

Według resortu finansów brak takiego wyłączenia może doprowadzić do celowego przedłużania postępowania kontrolnego w celu uniknięcia naliczania odsetek za zwłokę.

Posłowie podkomisji wzięli po uwagę argumenty rządu i uzupełnili projekt zgodnie z jego wnioskiem. Ponadto zdecydowali się na zmianę terminu wejścia w życie nowelizacji. Miałaby ona zacząć obowiązywać 1 lipca 2010 r. Pierwotny projekt zakładał wejście w życie zmian 1 stycznia 2009 r.
Źródło:www.gospodarka.gazeta.pl ,z dn. 12.02.2010

ORZECZENIE – Czynsz za najem samochodu nie jest opłatą za użytkowanie samochodu. Firma może go więc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Z piątkowego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że firma, która wynajmuje samochody dla pracowników, może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów czynsz za wynajem bez ograniczeń. Zdaniem sądu firma może do kosztów zaliczyć również takie wydatki związane z użytkowaniem samochodu przez pracownika, jak opłaty za przejazdy autostradą lub za parkowanie. Jak uzasadniał sąd, w przypadku najmu samochodów nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem, firma może zaliczyć do kosztów wydatki na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów, ale jedynie do wysokości tzw. kilometrówki. Sąd stwierdził jednak, że najem poprzedza użytkowanie samochodu, a zatem ograniczenia wynikające z przytoczonego przepisu nie mają do niego zastosowania. Wyrok jest nieprawomocny.

Źródło: Gazeta Prawna, z dn. 08.02.2010

Możliwość zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów (WDT) istnieje, gdy spełnione zostaną łącznie warunki dotyczące statusu dostawcy oraz nabywcy, a także otrzymania przez dostawcę stosownej dokumentacji. Art. 42 ust. 3 oraz 11 ustawy o VAT z 2004 r. wymienia w sposób enumeratywny odpowiednio tzw. dowody podstawowe oraz pomocnicze jakimi należy się posłużyć dla udowodnienia, że nastąpił wywóz towaru z Polski i jego przemieszczenie do innego kraju członkowskiego.

Dokumenty podstawowe muszą łącznie potwierdzać dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT. A zatem posiadane przez podatnika niekompletnych dokumentów podstawowych (tzn. tylko kopii faktury, specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku) oraz dokumentu pomocniczego (oświadczenia potwierdzającego przyjęcie towaru przez nabywcę) przy braku dokumentu przewozowego, nie uprawniają go do zastosowania stawki 0% przy WDT.

Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 23 kwietnia 2009 r. (Sygn: IPPP2/443-139/09-2/AS )
Stan faktyczny

Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wywozi towary z Polski do państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej. W przypadku niektórych dostaw nie dysponowała ona w terminie składania deklaracji VAT-7 dokumentami uprawniającymi do zastosowanie stawki 0%. Obecnie spółka zamierza złożyć deklaracje korygujące, w których wykazaną wcześniej sprzedaż ze stawką 22% wykaże jako sprzedaż opodatkowaną 0%. Dokumenty, którymi dysponuje na potwierdzenie dokonania WDT to dokumenty podstawowe (kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku) oraz dokument pomocniczy (oświadczenie nabywcy towaru o jego przyjęciu na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju). Czy w zaistniałej sytuacji spółka ma prawo do zastosowania stawki 0%?

Komentarz

Zgodnie z wyżej przedstawioną literalną wykładnią art. 42 ustawy o VAT z 2004 r. podatnik, żeby zastosować stawkę 0% w stosunku do dokonanych WDT ma obowiązek przedstawić komplet tzw. dokumentów podstawowych określonych w ust. 3 tego przepisu. Natomiast tylko w przypadku, gdy komplet dokumentów podstawowych w sposób niewystarczający (tzn. niejednoznacznie, w sposób budzący wątpliwości) potwierdza dokonanie WDT, podatnik VAT może pomocniczo przedstawić dokumenty określone w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT z 2004 r. (tzw. dokumenty pomocnicze).

Przedmiotowa, literalna interpretacja art. 42 ustawy o VAT z 2004 r. nie jest odosobnionym stanowiskiem, ale dość często powtarzanym, także w wyrokach sądów administracyjnych (np. I SA/Gd 259/06 z 17 października 2006 r., I SA/Wr 685/06 z 16 listopada 2006 r., I SA/Po 117/08 z 18 kwietnia 2008 r., SA/Sz 456/09 z 19 listopada 2009 r.) oraz w piśmiennictwie (por. A. Bartosiewicz: Komentarz do art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX 2009, wyd. III).

Opieranie się w tym przypadku wyłącznie na wykładni literalnej przedmiotowego przepisu nie powinno zasługiwać na aprobatę. Biorąc pod uwagę zasady opodatkowania WDT oraz zasadę neutralności VAT, nie można się zgodzić ze stanowiskiem, zgodnie z którym brak któregokolwiek z tzw. dokumentów podstawowych (ale w zamian posiadanie dokumentów pomocniczych) musi oznaczać, że podatnik nie ma prawa do zastosowania stawki 0%. Stosowanie w tym przypadku przez sąd czy organy podatkowe wyłącznie wykładni językowej prowadzi do zawężającej wykładni owego ważne-go przepisu. Takie podejście wydaje się niedopuszczalne w sytuacji, gdy aplikacja stawki 0% z tytułu WDT nie powinna być postrzegana jako wyjątek od reguły, lecz jako reguła, od której wyjątkiem jest stosowanie stawki krajowej. Zatem wykładnia tego przepisu powinna być prowadzona w sposób rozszerzający, a nie zawężający (podobnie WSA w Kielcach w wyroku z 8 maja 2008 r., I SA/Ke 114/08).

Co więcej, jeśli fakt dokonania WDT jest bezsporny, zasada neutralności podatkowej wymaga by zwolnienie od podatku VAT zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli podatnik pominął pewne wymogi formalne (np. podatnik nie przedstawił kompletu dokumentów podstawowych, ale za to udowodnił dokonanie WDT przy pomocy dokumentów pomocniczych). Takie stanowisko wyraził zarówno Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniach m.in. w sprawie C-409/04 Teleosplc oraz w sprawie C-146/05 Albert Collée, jak i polskie sądy administracyjne – w tym przed wszystkim NSA (w wyrokach z 5 lutego 2009 r. – I FSK 1882/07, z 20 stycznia 2009 r. – I FSK 1500/08 oraz z 13 maja 2008 r. – I FSK 611/07).

Źródło: www.abc.com.pl, z dn. 02.02.2010

Od kilku miesięcy Ministerstwo Finansów nie informuje podatników, na jakim etapie są prace dotyczące zmian przepisów VAT od zakupy auta z kratką. Wiadomo jednak, że jeżeli Unia Europejska się zgodzi, to zakaz odliczania VAT wejdzie w połowie roku – informuje w dzisiejszym wydaniu ”Dziennik Gazeta Prawna”.

”Czy odliczenie VAT od paliwa będzie możliwe? W tym przypadku otrzymaliśmy już pozytywną opinię komitetu VAT i zamierzamy zrównać uprawnienia samochodów osobowych i aut z kratką, w ten sposób, że do 2012 roku nie miałyby one prawa do odliczania VAT zawartego w paliwie” – czytamy w ”Dzienniku Gazecie Prawnej”.

”A co z kupnem samochodów i odliczaniem VAT od takiego zakupu? Czekamy na stanowisko KE i zgodę Rady. Tu również przyświeca nam idea zrównania samochodów osobowych z tymi mającymi kratki. Dziś przy osobowych nie ma pełnego odliczenia, przy kratkach jest pełne. Tak być nie może. Zależy nam, aby samochody z kratką były traktowane tak jak auta osobowe. Nie można jednak wykluczyć, że Komisja da inne wskazówki niż te zaproponowane przez nas” – czytamy dalej.

”Co z przepisami dotyczącymi opodatkowania prywatnego używania samochodów firmowych? One znajdą się w pakiecie ze zmianami VAT. Będą też zmiany w opodatkowaniu tzw. przewozów okazjonalnych, bo tu mamy spór z Komisją Europejską. Chodzi o autokary, które okazjonalnie świadczą u nas usługi i są objęte podatkowym ryczałtem. To jest według Komisji niezgodne z dyrektywą unijną. Te przepisy zmienimy” – dodaje ”Dziennik Gazeta Prawna”.

Wygląda więc na to, że nowe przepisy będą korzystne dla budżetu państwa. Niestety dla podatników scenariusz wygląda pesymistycznie. Chronią one bowiem budżet, a cenę za ta reformę zapłacą podatnicy. Odebranie prawa do odliczenia podatku przy nabyciu samochodów zwiększa koszty przedsiębiorców. To z kolei pogarsza warunki prowadzenia przez nich działalności, co w obecnej sytuacji gospodarczej jest niewłaściwe.

Więcej informacji na ten temat w dzisiejszym wydaniu ”Dziennika Gazety Prawnej”, w rozmowie z Maciejem Grabowskim, w artykule Ewy Matuszewskiej, pt. ”Auta z kratką: odliczenie VAT jeszcze przez 5 miesięcy”.
Źródło: www.bankier.pl, z dn. 03.02.2010